Total Pageviews

Thursday, April 28, 2011

In Amerika - April 2011 (Deel 2)

Dit was lekker in San Fransisco. Ek het in 'n goedkoop hotel gebly, en die diens en verblyf was glad nie sleg nie. Die eerste paar ure in SFO was erg, dit het vir die eerste span gereen en dit was lekker koud. Darem kon ek vinnig op een van die Hop-On-Off busse klim, en die eerste een wat ek geneem het was toe welliswaar die een oor die Golden Gate brug. Dit is lankal nie meer die grootste brug in SFO nie, maar is steeds iets baie besonders om te sien. Die omliggende landskap is pragtig, en die see en mere soos wat hulle die "Bay area" noem is pragtig. Ek het my benens afgeloop in die stad. En het verskeie plekke gesien, soos die fabriek waar "Charly & die Choclate factory" sou afspeel, asook baie mooi tereine en tuine.
Daar is selfs 'n baie baie gewilde straat ganaamd: Lombard straat (Sjoe die Lombards is orals), van Parys tot Amerika en die hele wye wêreld vol. Dit is ook die plek in die stad met die grootste kronkelpad,en die mooiste tuin.
Ek het Alcatraz eiland gesien, maar het besluit om nie $27 te betaal vir 'n trip waar 'n mens nie mag fotos neem nie. Ek het toe maar Chinatown beloop. Die Fishermans Warf is pragtig, en laat my so bietjie aan die Kaapse waterkant herhinder, met baie dekke en plekke. Die embarcadero, staat al langs die kus is ook mooi, en al die "Piers" daarlangs is pragtig herstel en huisves verskillende interessante goed, van 'n wêreldberoemde egte-suurdeeg bakkery tot, plekke opgerig vir seeleeus, en robbe.
Ek was vreeslik opgewonde om een van die hoof uitvoerende beamptes van Embarcadero te ontmoet, om met hom te gesels i.v.m lisensiering van die RAD Studio vertaler vir gebruik in skole. Ek het my saak en die saak van die kinders in SA (nie die liewe liewe WK, NATAL en die ander agtergeblewenes nie) Ek hoop van harte dat hy geluister het. Hy het my belowe dat hy dit verder sal opneem met van die ander mense daar. Ek sou graag ook dalk van hulle sou wou ontmoet, maar helaas het ek nie. Ek voel maar egter ietwat teleurgeseld in die algemeen. 'n Mens sal dalk maar 'n ander plan moet maak. Tussendeur die lyne, was die boodskap Embarcadro is 'n baie klein maatskappy in vergelyking met Microsoft, en hulle is nie in die welsynbedryf nie.
Kom ek deel iets baie persoonlik op die blog, en die wat dit nou lees en nie dieselfde mosies deel nie, mag maar anders dink. Ek is trots op die CAPS inhoud en metodologie, wat ek as hoofskrywer opgestel het, en ek is sterk oortuig daarvan dat dit die regte benadering is. Ek is dankbaar dat ons nie die taal heeltemal vasgemaak het nie, en dat die CAPS se hoëvlak taal ook sal werk in die Visual studio omgewing. Wat egter nie lekker is nie is die absolute vyandige gevoel, wat ek kry van mense van die provinsies af wat nie dieselfde opinies deel nie. Ek het video's gemaak wat poog om die verskille uit te wys tussen die taal opsies, maar steeds voel dit vir my of ek te sleg onnosel of te dom geag word deur die ander. Ek is baie baie dankbaar vir vir kolegas en vriende wat saam met my gewerk het. Ek haal ook my hoed af vir Carina, ek het al baie by haar geleer, en is verseker 'n ryper mens vandat ek saam met haar werk. Ek sit baie maal en wonder, hoe Mev HGE sou optree. Dit is maar soos ek voel. My volgende missie, nadat ek een artikel moet skryf vir die WWWZA konferensie het ek die kodewoord.... 4 na 3 gedoop. En sodra ek die artikel vir die WWWZA konferensie opgelaai het gaan ek aan die werk spring vir dit.
Ek sien ook uit daarna om verder te weet van die reelings aangaande die ITUC Gr12 PAT programerings kompetisie. Ek dink dit is 'n stap in die regte rigting vir IT in SA.
Ek sit tans op die lughawe in SFO (in die mees paranoiste plek op aarde), ek is vandag deur 'n skandeeder wat glo golwe gebruik om sien hoe jy onder jou klere lyk, dit is amper soos 'n tandarts se Xstraal masjien, jy moet jou arms in die lug steek vir die affêre om jou te skandeer. Die ou oom (redelik bejaard) agter my kon dit nie doen nie, en is glad nie vriendelik behandel nie. In SA het ons wel al die drama met moord, geweld en misdaad, ons vrees daar blyk om in die werklike te sit, waar die vrees vir die lewe, of sekuriteit hier ook op ander vlakke sit. Die ou duiwel werk in elke land ewe hard, selfs al lyk dit nie op die oogaf so nie.
Ek het gisteraand iets geëet wat ek met my vorige besoek laas in die VSA geëet het; 'n $5 sub na belasting $5.64, dit is snaaks om weer belasting te betaal wat nie soos BTW werk nie. Dit was bai lekker. ;-)
Ek mis SA, maar sien tog uit om nog die dinge te sien. Ek hoop van harte dat ek dit sal regkry om na die Boeing fabriek toe te gaan vir 'n toer. Ek wil dit bitter baie graag sien. Dit is die hoof rede dat ek na SEA to gaan. Daarna is dit Vegas..... en "What happens in Vegas.... stays in Vegas....." nee wat, die oë en die Hand van die Here is orals.
Ek dink vandag baie aan een van my beste vriende. Ek bid dat die Here werlik met hulle sal wees in hierdie tyd. My hart gaan uit na hom en sy familie, en ek vertrou die Here se bystand vir hulle ook daar.
Ek het gister 'n paar dinge opgemerk in die strate van SFO. Daar is baie staatmense, sonder heenkome in die stad, en amper elkeen wat ek raakgeloop het gesels, en praat met hulleself. Die ergste van so aleen reis is die feit dat daar min gesprek is. Ek is nogal spraaksaam. Die Amerikaners egter is meer gereserveerd, en sal nie sommer 'n gesprek begin nie. Volgende keer egter, gaan ek met goeie geselskap. :-)
Een jong boemelaar, het met 'n bord gesit wat lui: "What if you where hungry???", ek strek na my sak om my beursie uit te haal... toe steek hy 'n sigaret op, my beursie bly toe in my sak.
Baie van die winkels in gebiede soos Chinatown, lyk nie veel beter as die winkels soos ons het in die middestad nie. Die enigste verskil: Die strate is baie skoner.
Ek mis die mense na aan my, en veral die wat nader en nader aan my beweeg. Ek sien baie uit daarna om eendag saam met haar te toer. As jy wonder wie dit is, gaan kyk op FB :-)
Die toilet roep, en ek tik later op die vlug verder...My vlug is vertraag, en ek sal verder tik op die vliegtuig ook, solank as wat die battery dit toelaat.
Nou ja.. Hier is ek op die vliegtuig oppad na Seattle. Ek hoop werklik dat ek dit so sal kan reel dat ek dit regkry om môre DV na die Boeing fabriek te kan gaan. Ek sien werklik al jare uit daarna en hoop daarvoor.
UA (United Airlines) moet ek sê is werklik beter as Delta, wat ek die vorige keer gevlieg het. Tans wys hulle 'n baie godslasterlike epsisode van die Simpsons, wat spot met Adam en Eva en God se skepping (die tuin van Eden), en die hele verhaal van Israel. Dit ontstel my nogal, en ek is glad nie genoë daarmee nie. Ek gaan vir UA 'n brief daaroor skryf. Dit is werklik ontstellend.
Ek is ietwat naar op die vlug, en het nie 'n idee hoekom dit so is nie. Ek sal later vandag vir my 'n jogurt kry, om te eet saam met die vrugte van die hotel se ontbyt. Die appels in Amerika is werklik iets besonders. Hulle is groot, en mooi, en die tipe appels smaak nie sleg nie. Ek gaan kyk of ek vanaand dit kan regkry om groente in te kry, op 'n manier, dalk deur te soek vir 'n Chinese roerbraai plek of iets.
Ek is dankbaar vir die geleentheid wat ek het om hier te wees. Die besoek hier is beide iets wat 'n mens die wêreld in 'n ander lig laat sien asook, 'n baie nederige ondervinding. So toer maak jou van voor af bewus van hoe klein en nietig die mens werklik is, asook van die feilbaarheid, en die tydelikheid van die lewe. Die konsep van "jy is in die 'RAT RACE' hier op aarde" kom baie baie sterk na vore. Dit bring ook die besef op by 'n mens om meer dankbaar te wees vir dit wat die Vader ons skenk in Sy genade. Eendag gaan ons almal weer op 'n tuig klim, die tuig na die ewigheid, ons sit tans en wag in die vertrekkamer.
Die digitale rewolusie het werklik die land getref in die 8 sitpleke om my, is almal of op 'n iPad of een of ander kindle of gadet, dit was nogal iets om te sien hoe baie mense mobile incheck met hulle fone, sonder 'n kaartjie, die e-rewolusie is hier, en dit is nêrens so duidelik as hier in die state nie. Die twee lugwaardin dames wat vandag se vlug bedien is werklik iets anders. Beide is redelik bejaard, ek skat so in die omgewing van 55jaar en op. En dit sluit al die waardinne op die vlug in.
Orals loop mense met een of ander digitale apparaat rond, die ergste is.... dit sluit hulle van die res van die lewe en die mense daarin uit/af. Ek hou nie daarvan nie, en ek dink dit isoleer mense in so mate dat dit baie van die sin van die mens se bestaan beinvloed. Ek dink die Here het ons juis geskape om interaktief met mekaar te wees, en nee dit sluit volgens my die sosiale web uit.
Ek verlang baie na Cassie se drie kinders, (My eie sirkus) en ook sommer net om daar te kan kuier. Ek verlang ook na Cecile. Dit is wonderlik dat die Here haar oor my pad gebring het, ek is Hom innig dankbaar daarvoor. Die man in sy 30ger jare langs my lees Comics op sy iPad en die persoon oorkant my een of ander storie....

Dit is die einde van my storie, oops... 'n broekhoessie in die tuig...... :-O

Tuesday, April 26, 2011

In Amerika - April 2011 (Deel 1B)

Die afgelope paar dae in San Diego, saam met Ester & LeRoux en kinders was baie lekker en leersaam. San Diego is 'n baie pragtige kusdorp, wat 'n mens nostalgies laat dink aan die Kaap. Maar die Kaap bly die Kaap! Die mense is baie anders en baie vriendeliker as wat ek oor die deursnit beleef het in Washington. Daar is baie mense wat Spaans praat, en ek dink die lewensomstandighede vir hulle is anders. Hulle is werklik vriendelik en baie "jollie" mense, maar baie keer op die gesigte en gelaat van baie van die mense, kan 'n mens die lewenshale van die swaar kant an die lewe sien.
Die sokkerbyeenkomste waar ek was waar Brandon gespeel het, was werklik iets besonders. Die ouers is ten volle betrokke en anders as in SA, het ek nie die gevoel gekry dat die kinders speel om op te maak vir hulle ouers se foute in hullee jonger dae nie.
Ek was gister by die $0.99c winkel, en 'n mens kan allerhande dinge daar koop. My een tas is alreeds vol van die 99c bargains. Van speserye tot speelkaarte tot allerhande dinge.
Ons vlieg nou pas oor 'n paar eilande, oor die see na San Fransisco, en bo vanuit die lug is die eilande werklik mooi.
Ek mis die mense naby aan my, maar is ook opgewonde om die nuwe vreemde te betree, en te beleef. Ek hoop en bid en hou baie baie duim vas dat my besoek aan Embarcadero vrugte sal afwerp. Ek hoop so dat ek dit sal kan regkry om te reel vir 'n aanpassing in hulle lisensiering van RAD studio. Dit is werklik vir my, een van die Beste ontwikkelingsomgewings wat daar is. So ek hou duim vas. Ek hoop hulle hou van hulle geskenke en Woolies Beskuit.
Kos is werklik baie duur in Amerika, veral as 'n mens dit omskakel. Rooivleis is duurder as in SA, maar gelukkig is hoender relatief goedkoop. Ek het gisteraand, Mayo - Chutney hoender gemaak en Ester hulle het dit baie baie geniet. In plaas van die Chutney het ek Apricot preserve gebruik, en nee; dit is glad nie soos Appelkooskonfeit nie.
Ester is baie goed vir my, en ek is baie baie dankbaar dat ek by hulle kon oorbly. Ek hoop ek kan haar goedhartigheid reg beloon.
Die lugdienswereld hier is heeltemal anders. In SA is lugvaart nog 'n tipe van 'n luuksheid waar dit hier meer deel is van die alledaagse lewe. "It is people like you, that should not fly. Ypou are holding us back", deel die een gesoute besigheidsreisiger 'n ander een mee. Blykbaar is die ou tante, nie Sawwy genoeg met al die Moderende dinge om haar nie. Dit is selfs ook erg vir my, want mens moet jouself inboek, en dit is nogal vreemd, en anders. Ek kan nie eers Dumelang se of Kealeboga nie. 'n Mens, in reismodus, is regtig net 'n nommer hier. Iemand in 'n klas, armgat sitplekke tot die met meer beenruimte tot die met eersteklas diens. Ekonomie op SAL is beter, as eersteklas hier. En nou vergelyk ek nie die sitplek nie, maar die mens. 'n Mens stap die vliegtuig in 'n zonerangorde op. Raai wie was nog elke keer in Zone 4. Maar nou ja. Dit is hulle lewe met hulle dinge. Nie sleg nie, net anders. 'n Ander skopus, 'n ander fokus, met 'n 110% ingeselheid op konstante paranoia, for your safety first!
Hulle is ook vreeslik ingestel op die regte prosedure, en bagasie. Dit kos $25 ekstra per tas per vlug, as jy in ekonomie (Ek kon hom nie die duurder kaartjie bekostig nie = Ek kon hom nie) vlieg. Nou laai almal hulle handbagasie so, dat teen die tyd dat Zone 4 (Dit is nou ekke, en die ander armgatte die vliegtuig betree, daar nerens eers 'n gaaitjie vir 'n muisdrol meer in die bagasierakke is nie) Sjaaim. Weird! Die Here praat met my hier, en die gedagte dat alle oortollige bagasie, in die Hemel se versoeningskamer toegelaat word. Dit is klaar voor betaal, duur betaal. En almal aanboort vlug JH316 vlieg eersteklas, na HML, maar dit vrywaar nie turbulensie nie. Dankie Here vir genade, en die eersteklasdiens wat u ons gee ons die aardse lewensreis.
Ek dink op die oomblik terwyl ons deur die wolke sak, aan een van my beste vriende, en Sy familie, en al die dinge wat hulle moet deurmaak in hierdie tyd. Ek dra hom in my gebede op, en op die oomblik is ek baie hartseer. Ek kan my indink hoe hy voel, ek is self al deur iets soortgelyks. Here wees U kinders in nood, en in angs naby - Soos u beloof. Dankie vir U liefde. Amen.
Die paasdiens van gister (Sondag) in die Presbeteriaanse kerk was iets besonders. Dit is vir my werklik wat 'n Erediens moet wees. Ek wens so dat ek een van my viende dit kon laat beleef. Dit sou WOW gewees het. Dit is 'n amalgemasie van die mooiste musiek, met die mooiste woorde en 'n mens voel werklik of jy saam, met die ander gemeenskap van gelowiges, ons Grote God besing. Die diens deur die Rev John C Powel, was besonders, en ek het gevoel hoe die Koinonia van die gemeente hulle saamvoeg tot opbou.
Buite een van die Baptiste kerke in die Dorp het ek een van die oulikste slagspreuke gesien. Dit lui: Visitors are always welcome! Members expected!
Daar is tans 'n "Billboard" war in San Diego aan die gang tussen van die gelowige groepe, en van die ongelowiges. Dit is pertinent, en nogal iets om te sien. Dit het my as kind van die Here werklik laat wonder.... watter billboard is ek werklik? Mag die Here gee en ek dit toelaat deur so te leef, dat Sy genade en troue liefde altyd uit my sigbaar sal wees.
Die weer blyk bewolk en reenerig. ..... (word vervolg)

Saturday, April 23, 2011

In Amerika - April 2011 (Deel 1A)

Dit is vandag die 23ste April, die derde dag wat ek in Amerika is. Ek weet nie waar om te begin en wat om te tik nie, so kom ek begin maar met die dinge wat my opgeval het

Eerstens wil ek iets patrioties se (hoop dit is reg gespel) - Ek en ons kan regtig dankbaar en trots wees op 'n lugdiens soos SAL, regtig. My vlugte (JNB-DKR-IAD) is elke keer goed. Boenbehalwe die feit dat ek goed op die vliegtuig behandel is, is daar altyd 'n koeldrak of koffie of broodjie esktra agter in die ruim. Die lugwaardinne is vriendelik, en gee glad nie om om vir my ou Koffiepot koffie aan te bring nie.

Ek het hierdie keer probeer om, te slaap op die vliegtuig, en het twee slaappille gedrink, saam met een medlemon. Dit was 'n fout, ek was vir 'n rukkie so deurmekaar soos 'n weeluis op, op 'n staalwolmatras, maar slaap was niks nie. 40 min voor die tyd op die vliegtuig, 8uur, 25 min na Dakar, 1 uur 15min op Dakar "want die vliegtuig moet geinspekteer en 'gedubbelinspekteer word, en dan sommer net weer, net om seker te maak niemand bring iets verkeerd of skadeliks na die beloofte land nie" dan weer 8uur en 35 min na IAD, en dan nog 10min om tot stilstand te kom en uit te klim. Oor die twintig ure in 'n vliegtuig se kajuit! Soos my suster sou sê "Jou gadens weet nie waar jou boudens naderhand is nie!" :-). My eerste paar uur in die VSA was vir my ongelooflik "depressing". Ek weet enige land het die reg om hulleself en hulle burgers te beskerm, maar ek het dit so erg gevind dat die doane personeel werklik, nie die vriendelikste mense op aarde is nie. Dit was uiters vreesaanjaend en koud. 'n Koue ontvangs soos, Julius Malema by die Pulitzer prysuitdeling. :-) Daar is werklik iets om verder oor dankbaar te wees, ons bagsie is deur, al 45 kg van dit wat ingeboek was in die kajuit asook my 9kg handbagasie.

Ek was die vriendelikheid van self, met die mense en gelukkig, is my tasse nie deursoek nie. :-).
Een ding wat ons in SA nooit sal hê soos in die res van die westerse wêreld nie, is publieke vervoer. Dit is werklik so dat, alles orals toeganklik is met vervoer.

Ons het 11 uur geland die oggend in Washington, en is deur die vriendelike mense by een van die 4 inligtingstoonbankge gehelp om my Hotel te bel om my te kom oplaai met die Shuttle. Wenk vir ander wat hierdie blog lees. As julle op 'n baie kort besoek aan 'n dorp/stad is by die VSA soek 'n goedkoop Hotel naby die lughawe met 'n "Shuttle" service. Dan is jou vervoer gratis na die Hotel ('n Ander bussie diens na 'n Hotel in die stad kan 20 tot 25 dollar beloop) Om dan vir die volgende dag die stad te besoek, is dit maklik. Ry met die Shuttle tot by die Lughawe en maak dan van die publieke vervoer gebruik, om die stad te besoek. Die bus van die Lughawe was 2 x $6 en 'n all day Metro pass was $9. Ek het die hele Washington platgery en geloop, met minder as wat die vervoerkoste sou wees met een Shuttle, naby in die stad. )

Die eerste hotel waar ek gebly het was regtig mooi, en netjies, in 'n buitegebied van Washington ganaamd (Chantilly) Met die bus was dit so ongeveer 'n uur tot in die middestad, van die lughawe af, en oppad soontoe het ek langs die Pentagon gery. Die indruk van die gebou is anders as 'n mens dit die eerste keer sien.

Ek het vir die eerste twee dae uit my handbegasie geleef, en het nie 'n skeermes by my gehad nie, so die ergste erg het gebeur... Ek was te suinig om $7.50 te betaal vir 4 weggooiskeermesse en het besluit om te laat groei vir 2 dae plus 'n dag of wat op die vliegtuig, en eish.... baardgroei is nie vir my nie. Kyk na van die foto's, op facebook.

Ek het die eerste dag nadat ek by die hotel aangekom het, iets vir my gekoop om te eet, sommer by die 7 - 11 en het toe twee uur, in my hotelkamer gebad en toe op die bed geklim. Ek het daardie aand, 11uur my oë opgemaak, net om nie weer te slaap nie. Dit was een van die lekkerste slape wat ek nog gehad het. Ek kon darem met iemand baie spesiaal gesels oor gtalk. Dit was toe so 5vm in SA.

Een van die interessante programme wat ek gekyk het, was mense wat bie op ou stoorkamer plekke en dan die inhoud kry om te verkoop. Ek wonder hoe lank dit in ons land gaan neem tot dit posvat. Dit is baie interessant om te sien, wat mense alles in Amerika stoor. En dat daar 'n bedryf is vir mense wat bie op "vervalle" stoorplekke. Dit was werklik iets anders. Daar was sommer 6 episodes na mekaar en ek het elke een gekyk.

Ek is die volgede oggend uit op my trip na Washington, en het rondgeloop, en die wêreld uit 'n ander hoek bekyk.

Dit is spring-break naweek oor die VSA en orals is die studente uit in volle swang, ook hier in San Diego waar ek nou is. Ek kuier by baie dierbare en nice mense. Dit is wonderlik! Ek gaan vandfag kyk hoe die kinders sokker speel, en sommer net rondloop.

Word later vervolg...