Total Pageviews

Wednesday, December 31, 2008

31 Jaar en 2 Dae (Skuins voor 2009)


Nou ja, so is dit.


Nog 'n snelle lewensjaar het sy verskyning gemaak, en is verby. Terselfde tyd het nog 'n kalender jaar ook tot 'n einde gekom. Sjoe.

Wat kan ek oor hierdie jaar se wat verby is... wel.. baie dinge.


Nabetragting


Eerstens was dit 'n jaar vol opwinding vir my maar ook ene vol teleurstelling.

Dit is sleg om met die teleurstelling te begin, en erger nog dat dit iets van een van my nie amptelike lewenskringe moet wees. Is hierdie kring dan my prioriteit? (Ek hoop nie so nie, maar dit is die aspek wat ek as ek terug moet dink oor die jaar, die eerste by my opgekom het, en jou eerste gedagte is gewoonlik jou sterkste gedagte, dan moet ek dit maar noem.)


Jip. Dit is soos ek voel, en oor gevoelens (so leer iemand my) kan niemand met jou oor stry nie, juis omdat dit jou eie is.


Ek voel teleurgestel deur sekere topstrukture, wat helaas rugraatloos en sonder sement is. Om nie eers te praat van eie-ekblangsoekendheid nie (my eie woord!) En dit is ek dink, een van die mens se ergste tekorte in die ou lewe, EK EERSTE SINDROOM! Kom wat wil, en as dit nie werk op hierdie lengtegraad en breedtegraad nie, dan gaan probeer ek dit erens anders! En die gevolge van die tentpenne wat ingeslaan met mag en skielik uitgepluk is op plekke waar dit nooit gehoort het nie, sal bly as 'n letsel totdat die laaste kampeerder weg is. Wat is die gesegde nou weer oor die rotte op 'n sinkende skip?


Maar nouja, genoeg oor die kring!


Kom ek skryf vandag verder oor van die Positiewe dinge, ander kringe in my lewe.


Vir een het ek baie om voor dankbaar te wees by die eersgenoemde kring


Mense wat eg en opreg jou vriende is, individue wat omgee en mense wat daar is vir jou. Dit het ek verseker. Iemand wat met humor baie tense en ergerlike oomblike met 'n brokkie humor kan ontketen, JA. Iemand wat kan luister as jou hart huil, en iemand wat altyd bereid is om die knie vir jou by die Almagtige te buig. Mense wat vir my in die bres sal tree.Dit is werklik iets om voor dankbaar te wees.


Verder is ek dankbaar vir famielie, nou my famielie is 'n komplekse konglomerasie van mense, dinge en om eerlik te wees, gebeurtenisse. (So tong in die kies) Ek sien met afwagting uit na my broer hulle se derde klein Godswonder wat enige tyd haar opwagting kan maak. Ek is dankbaar dat ek 'n Pa en 'n Stiefma kan he,wat alby die Here gevind het. 'n Pa wat altyd daar is om my te help, en wat ek agterkom ek al hoe meer soos hy word. Eish. :-)8

Later meer oor my famielie!


Ek is dankbaar dat ek ook aan 'n gemeente behoort, ene wat omgee 'n ware gemeente! (Ons gemeente sing enige ander gemeente in die Noord onder die tafel uit, VAT ons aan, as julle gemeente wil, watter lofsang sal die kompetisie nie wees nie!!)


Ek is dankbaar vir al die ander oorvloedige seeninge wat die Here vir my gee, daar is so baie. My gesondheid, (ek twyfel soms oor my kop.. hy het gereeld 'n klein kortsluiting, waar 'n kapasitor of twee blaas) ,maar dat ek helderheid van verstand het is ek ook dankbaar voor. Ek is dankbaar dat ek nie enige ligaamlike gebreke het nie. En ek is dankaar dat die Here my seen en vertrou met 'n huis.


Nuwejaarsvoornemens

Kan 'n mens dit eet? Hulle hou nie, hulle werk nie, en almal het tog. Haha so kom ons kyk watter sal ek se:


  • Meer gym toe gaan en oefen

  • Meer luister

  • Meer mense nooi vir ete

Dit is dit.


My verjaarsdag op die 29ste


Eerstens. DANKIE dankie dankie, aan almal wat vir my 'n boodskappie gestuur het, hetsy 'n sms, of via facebook, of veral die besonderse mense wat geskakel het, wat 'n ou oproepie kon opoffer. Baie baie dankie. Nog meer dankie aan my vriendinne en boesemvriend vir die lekker brekfis! Dit was spesiaal, dankie vir al my geskenke. Sjoe ek is werklik bevoreg!


Gedink dit was die hoogtepunt, ja dit was! Maar daar was nog. Dankie ook vir die mense wat vir 'n die groot geskenk van ver gebring het. Sjoe, dit gaan en het werklik golwe van verskeie lengtes en sterktes in my lewe veroorsaak, dit maak my noodsaaklikhede warm (Interne grappie)


Dankie vir almal wat ook kom braai het. Al het my pap miet in gehad. Soos iemand sou se lewende hawe.... lol. (Nee ons het dit nie geeet nie, as jy dalk gewonder het)


En nou?


Wel, ek maak my gereed om na 'n braai ete te gaan, en dan vanaand om 11:15 'n middernagdiens by te woon, by 'n ander gemeente. Ons eie gemeente het dit nie en dit is die tendens by so baie kerke, hou 'n 7uur diens die aand deesdae. Ai hoe pragtig, hoe tegemoedkomend...... As die diens klaar is kan jy betyds huistoe gaan en jollig wees. Heerlik is dit nie? More oggend begin die nuwe jaar met 'n kopseer. Noem my maar oudtyds, of net wat jy wil. Ek verkies die oue, ek kan die nuwe jaar ingaan saam met mede gelowiges, en na my boesemvriend se diens gaan luister: "'n Jaar van klein dinge" so se hy heet sy titel. Ek sien met groot afwagting uit daarna.


Tot later.


B







Sunday, December 28, 2008

Koebaai, Nr12 Walvisdraai, Vleesbaai daar naby Mosselbaai






Nou ja, soos alle goeie dinge in die lewe, het my vakansie op vleesbaai ook vandag tot 'n einde gekom. En om terug te dink was dit twaaf dae van vreugde, lag sonskyn, donderweer en baie lekker rus! Om nie eers te praat van die eet nie. (Die ete by die Hotel op Albertinia noodsaak 'n inskrywing op 'n latere stadium, dit sal moet!) "Dit is swaar om jou laste te dra...", so lei die lied maar geen sekonde hier aan een van die mooiste plekke in ons land was swaar of swart nie.


Dit is 'n fees om saam met kinders van die Here vakansie te hou, en nie net vakansie te hou nie maar ook in 'n leerskool te wees. 'n Leerskool, van menswees, omgee, en ware famielie., en egte hegte Christenskap.

Ek is werklik dankbaar, en werklik geseend. (Kan nogsteeds nie, spesiale karakters tik nie)

Ek verlaat vandag mense vir wie ek lief geword het, en vir wie ek baie lief is. Net om te weet dat daar by my bestemming later vandag, net so baie mense is wat vir my omgee, en vir wie ek baie lief is.

Ek kan nie, wag om weer van hulle te sien nie.

Die Here is oorgoed vir my!

Ek gaan een van die boeke wat ek tans lees as 'n geskenk kry! Dit is 'n baie goeie boek, en ek sal julle later meer vanb hom en sy eweknie kan vertel.

Een van die dinge wat my altyd hier sal bybly op Vleesbaai, terwyl dit die 4de maal is wat ek hiernatoe kom, is die rustigheid, en kalmte, nee nie van die see nie, maar ook van die mense.


'n Stranddiensspan wat geestelik omsien, en die awesigheid van 'n gejaagdhied.


Dit is my hoop, om hierdie pas nogsteeds vir 'n rukkie aan te hou.


'n Ander lekkerte is die feit dat ons so lekker geesdrifting saam speletjies speel op vleesbaai (Yahtzee, Ticket to ride, Balgerdash, ens ens), al is daar 'n TV in die huis, is die TV vir 'n uitsending van die uitsaaier amper nooit aan nie, 2 minute maksimum op 'n dag, en dit, dit net vir die weervoorspelling. As meer gesinne tog net die ou 'Blaauwe oog' sal laat vaar / afskaal wat 'n verskil sal dit nie maak nie!


Die hoogtepunt van die vakansie (vir my) moet, die kersboodskap op vleesbaai wees! Aangebied deur Ds. Hennie Stander (Emiritus, nee nie die Prof nie), dit was 'n besielende boodskap, een waaroor ek later meer sal skryf.


Ek wil iets se en ek sal dit se: Soos Trappies altyd vir Ulula sou se. Boenbehalwe die feit dat, ek baie baie bly was oor die boodskap, en dat ek baie bly was oor die inhoud daarvan was dit vir my 'n riem onder die hart, om nog so 'n Christusgesentreerde, verlossende boodskap uit 'n NG predikant se mond te hoor. Sulke booskappe raak deesdae al hoe minder, in die NG kring. (Nee moenie my verkeerd verstaan nie, ek vaar nie uit teen die NG kerk nie, ek vaar uit teen Predikante wat nie meer die Woord van Christus hulle eerste prioriteit in hulle prediking maak nie!) Later meer oor hierdie, gedagte.

Nou ja. Die tyd loop uit en ek moet oppak.

Cheers vir eers! (Tata tannie Stienie!)

Abraham Buitendag.

Thursday, December 25, 2008

Kersfees 2008

Dis kersfees, dis kersfees, die Heer het na ons gekom!

Hier op vleesbaai tans, het ons, soos die gebedslied van du Plessis 'n Helder Somer kersfees op hierdie stuk land.
Ek was vir die afgelope paar dae (3 ek dink, buitentikstedig) nie instaat om op die blogruimte iets te tik nie. Dit was als a.g.v. 'n sameloop van omstandhede buite my beheer! So askuus as iemand... haha iets gemis het. ;-)

Ek het die afgelope paar dae baie gehad om oor te dink, baie oor kersfees en baie oor sommer dinge wat by my opgekom het. Ek het so baie dinge raakgesien maar min gesien, tog het daar op drie geleenthede die vakansie iets gebeur, wat my genood het om weer te dink en werklik te sien.


Die eerste gebeurtenis het ek julle reeds van vertel, dit was die keer in die VA waterkant, met die man sonder arms en bene, die tweede geleentheid was dieselfde aand nog.


Ek en my suster was oppad na die Pick n Pay wat tot laat toe oop is in die sentrum, om lekker varsgemaalde koffie by die winksel se selfhelptoonbank te koop. Dit is een van min Pick en Pays wat so 'n hoekie het waar 'n mens varsgemaakte en gemaalde koffie kan kry. Kyk gerus volgende keer daarvoor uit as jy weer in Kaapstad is en by die Waterkant aankom. 'n Mens kan dit nie mis nie, bo-enbehalwe dat die geur van die koffie 'n mens vir meters lank na binne roep, is dit reg aan jou regterkant as jy by die winkel inloop. 'n Mens kan jou eie bone kies en keur, en dit laat maal en verpak. Daar is vreeslik baie van om te kies en te keur, en vir 'n totale koffie liefhebber soos ek, kan dit jou nogal 'n entjie terug sit, jou tassies aansienlik swaarder maak vir die vlug huistoe. :-)


So gebeur dit toe dat ek en my suster daar aankom om vir ons koffie te bestel, sy besluit egter eerder op 'n warm sjokolade.. (Almal het maar erens 'n fout) By die besteltoonbank aangekom, is dit opvallend om te sien dat behalwe die koffie, daar ook peuselhappies en snoeperye te koop aangebied word, van gebraaide worsies, tertjies, soet en sout asook vars gebakte aartapelskyfies. En dit is toe my oog iets opmerk! En die keer toe ek dit opmerk het ek dit dadelik raakgesien. Ek ken die persoon glad nie, maar vir die gebeurtenis sal ek haar sommer ouma Elsie noem.


Ouma Elsie is 'n goed bejaarde persoon, wat deftig uitgevat is in 'n snyerspakkie wat ek skat vanuit die 70'tiger jare dateer, haar hare is mooi versorg, en die skrapse onderlaag op haar gesig verberg al vir baie jare lank glad nie meer die plooie nie. Aan haar loopring hang 'n gehekelde sakkie. Ouma Elsie loop nog sterk en ek dink dat die loopring meer daar is as 'n steunpilaar as 'n loophulpmiddel. Die vonkel in haar oe het nog nie uitgedoof nie. Statig gaan staan sy ook in die lang tou om by die snoeperytoonbank ietsie te bestel.


Ek hou haar intens dop. Bejaarde mense het 'n baie baie sagte plek in my lewe aangesien my grootouers so 'n lewensveranderende rol in my lewe gespeel het. Ek sou glad nie ek gewees het as dit nie vir my grootouers was nie. Uiteindelik kom ouma Elsie ook by die bestelpunt aan! Haar een hand los haar loopring, en sy kyk op. Vriendelik en sagkuns, eers met 'n glimlag aan die toonbankassistent, beduie sy wat sy wil he. Ek merk op dat die assistent, een maalvleisbolletjie en een klein worsrolletjie, vir haar in 'n bakkie sit. Sy beduie na die kraakgoue skyfies ook. Die assistent skep 'n klop in 'n opskepgrafie, en Ouma Elsie bly haar kop skud totdat daar net so 5/6 skyfies oor is, die assistent gooi die skyfies sommer ook in dieseldfe bakkie, en loop daarmee na die weegksaal, om die bakkie te prys.


Ouma Elsie krap rond in die gehekelde sakkie, om haar beursie uit te haal, sy soek, en krap en uiteindelik het sy hom! Die bakkie is intussen geweeg, en geprys en die prys vertoon op die betaalpuntskerm. Ouma Elsie sukkel om haar klein beursetjie oop te maak, en uiteidelik is hy oop, sy gooi die inhoud van haar beursie op die toonbank neer, my oog merk 'n klein gevoude tienrandnoot en so 'n paar munstukkies. En daar breek my hart, stukkend! Vrae rol oor deur my senapsis, en my oe raak dynserig.


Is dit al geld wat ouma Elsie het?


Wie is saam met ouma hier?


Is dit haar aandete?


Waar bly Ouma?


Hoe het ouma tot by die winkelsentrum gekom?


Die winkelassistent tel haar geldjies af, neem die tienrandnoot en meeste van die munstkukke op die tafel. Ouma Elsie sukkel om die geldjies met haar hande op te tel, sy hou haar een hand bak en gooi die paar oorblywende munstukke een vir een in haar ander hand deur hulle van die toonbank af te skuif. Daar val 'n kopermuntstuk, sy hoor hom nie en gaan voort om die res in haar beursie te sit.


Ek is vasgevang in my deurdrengelende gedagtes, 'n maalkolk van vrae, simpatie en deernis en trane. Ek lyk seker simpel voor die toonbank waar ons koffie melk steeds gestoom word, 'n tjankbalie sonder rede blyk dit dalk. Ek vee die trane uit my oe terwyl my een hand my dik beursie vashou! Nog vrae...

Ek het vandag al soveel aan my eie gemak spandeer, soveel vir my eie genot?

Hoeveel derduisende Ouma Elsies is daar nie nog in die wereld nie?

Erger en dieper nog, hoeveel maal beter af is Ouma Elsie nie as steeds baie baie ander miljoene mense in die wereld nie.

Ai Here, en dan kla ek so maklik, dan word ek so gou kwaad, so gou beduiweld as iemand durf skeeftrap in my selfgesentreerde gekkegenotsparadys, waar koning Ek koning kraai.

Ouma Elsie loop stadig met haar looprig na die tafeltjies, en gaan sit stadig op 'n hoe koffiekroegstoeltjie by 'n klein hoe tafeltjie, aleen. Ek merk haar sykose, daar is seker meer as een aan haar bene om die blou spatare te verberg. Of is dit vir beskutting teen die kaapse somerskoue? Ouma Else lig haar kop op en kyk, sy merk dat ek na haar staar, ek glimlag soos iemand wat uitgevang is. Sy glimlag vriendelik terug.

Wie en wat het Ouma Elsie die jaar vir kersfees? Wies oor? Of ergter wie is nog daar?

Haar verimpelde hande sukkel om die bakkie oop te maak, en heel laas is die bakkie oop. Ek hou haar skelm dop, wil nie he sy moet dink ek is weirdo nie. Sy kyk die bakkie kos aan en maak haar oe toe met danksegging.

My traanfontein kriewel, en die seels lek. Intussen moet ek betaal vir my koffie en 'n warm sjokolade. My suster merk nie my emosie nie, en my rooi oe val haar ook nie by nie.

Ons gooi suiker in ons drankies en uit die hoek van my oog hou ek steeds vir Ouma Elsie dop.

Sy eet stadig maar tog met lus, soos kinders op 'n sondagskoolpiekniek.

Wie en hoe is Ouma Elsie hier?

Waarnatoe gaan sy vanaand.

Haar oog vang weer myne, ek glimlag weer,maar die keer voel ek skuldig dat ek haar dophou.

Sy glimlag breer, en en ek beaam. Sy eet steeds stadig, ons loop uit. Net voordat ons verby haar loop, kyk sy weer op, maar die keer nie na my nie, ma na haar middeljarige seun wat met 'n kruidenierswaentjie by haar aankom.

"Hi, mom! Everything still fine?" is die vraag wat hy aan haar vra?

"Yes dear, I am alright"

My hart gee 'n sprong van dankaarheid. Ouma Elsie het iemand op aarde steeds wat na haar omsien.

En en as ouma Elsie nie iemand gehad het nie..... Kan ek 'n seun, met werkende hande, voete en liefde wees. Vir al die nie so bevoregte oumas en oupas nie.

Laat ons die kersfees en nuwe jaar meer hande, voete en harte vir ander wees!

Here help my om nie met blinde oe rond te loop nie!

Dankie dat U eenmaal gewilig was om na die aarde toe te kom om, ombesmette hande, voete en 'n hart vir my te wees.

Geseende Kersfees aan jou, wat ook hier lees.

+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+

As 'n nabetragting op hierdie gedagtelys, wil ek baie dankie se aan almal wat aan my gedink het hierdie kersfees. Dankie vir die mooi wense, mooi gedagtges en dat sommige van julle ook vir my geskakel het. Dit is vir my 'n gawe van bo, om mense soos julle te mag ken, en naby my hart te he.


"Blessings"


Bertie





Sunday, December 21, 2008

Onvoorbereid, onverwags en onaangenaam! Verbrand!







Vandag het beter begin as wat gisteraand geeindig het. :-)






Baie mense sien my as 'n sterk linkerbreingeorienteerde (hoop dit is reg gespel, geen woordeboek byderhand) persoon, maar soms kan ek ook teen die en met die ingewing van die oomblik besluit om iets te doen. Soos gister. Ek is met 'n Godsgeseende en lewensvervullende vakansie by Vleesbaai, saam met soos reeds vermeld baie baie besondere mense.

Vleesbaai is so paar kilometer van Mosselbaai af, en ek en my vriend Pieter is gister soontoe. Dit is 'n mooi hawedorp met 'n diep geskiedenis, dit was vir my baie duidelik aan die besonderse argitektuur wat daar te vinde is in baie van die strate se pragtige geboue uit die verlede.

Ons is na die hawe toe, omdat die vlaggies my daarnatoe geroep het, daar aangekom, het ons besluit om op 'n robbe eiland bootvaart te gaan. Dit was vir later dalk die vakansie beplan maar nie spesifiek vir gister nie, en soos dit toe uitdraai het ek vinnig met twee kaartjies in my hand gestaan. Een vir my, en een vir my vriend Pieter. Ons het tyd oorgehad tot 10:00 en het sommer besluit om die hawe 'n bietie te verken, dit is werklik skoon en netjies! En by nadere nuuskurigheid het ons sommer 'n fabriekswinkel ondek wat die lekkerste seekos verkoop teen baie baie bilike pryse.

Ons is ook die die vaslegplekke vir mense se bote en seiljagte, dit het gewissel van die gewones tot die ultramoderene en luukse. En die gedagte het pas by my opgekom om te vra, hoeveel Bybels kan geskenk word vir die prys van een van die skepe.

Om my storie verder te vat... vind ons toe die boot waarop ons na die eiland sal vaar, opgeklim het daar so ietsie van 'n Bybelse gevoel by my posgevat, ek het gewonder hoeveelmaal Jesus self ook op 'n skuit was.


Dr (Ds) Willie Marais het eenkeer een van die mooiste voorbeelde gebruik in een van sy preke, hy het gese: "Ons is almal op 'n lewensboot, en ons weet dat daar storms en onstuimige water sal kom, maar EEN ding weet hy ook, dat as Christus saam met jou aan boort is jou boot nooit sal sink nie!"


Die rit was werklik aangenaam, deels sonskyn en deels bewolk! Op die boot en vooraf het ek geweet dat ek nie sonroom saamgeneem het nie, en dat ek wel gaan sonbrand opdoen. En het ek nie!

Terug by die huis kon ek voel dat ek seer gebrand het. Na ons bootrit is ons ook gou by 'n Kubaanse restaurant langs om iets ligs te eet, daarvandaan na die Pick n Pay om 'n paar goedjies te koop onderandere, nasonbrandroom. Opgespuit in die motor oppad terug vleesbaai toe en onder die verkoeling van die lugversorger, het ek by myself gedink... Ag wat dit is nie so erg nie: Tot later gister middag. Dit was erg en dit was seer ook, en gistermiddag en gisteraand was maar vir my baie baie eina! Verbrands!

Terwyl ek so op my bed le en amper jammer voel vir myself het daar 'n paar gedagtes by my opgekom: Baie mense soos ek gaan baie keer onvoorbereid in dinge in die ou lewe in, sonder om te dink aan die nagevolge daarvan. Baie dinge of gebeurtenisse kan baie verskillende uitkomstes he, maar die feit bly staan dat elke gebeurtenis slegs een uitkoms kan he, en as die uitkoms plaasgevind het, is daar geen verandering daaraan nie, dan is dit in die verlede, dan is dit en dan was dit.


As ons tog partykeer net meer voorbereid is!

Dit het my dadelik laat dink aan die gelykenis van die 10 meisies met hulle lampe, vir 5 was die uiteinde so pragtig en vir die ander 5, so verdoemend, verdoemend verewig.

Dit het my laat vra hoe is my lamp se stand van olie?



Here, gee my olie in my lamp!



Nee nie wereld olie nie, maar Christus Olie!



Amen.






Ek weet dat ek gese het dat ek vandag wou skryf oor Ouma Elsie, van die Waterkant, maar dit liewer vir more. As die Here my spaar.



Saturday, December 20, 2008

Handeloos, Voeteloos ek is sprakeloos


Die son sak en die water is rustig! Vleesbaai is vreeslik, vleeslik en geestelik rustig.


Ek het gister gese dat ek vandag iets gaan skryf oor 'n gebeurtenis wat met my plaasgevind het aan 'n besoek by die kaap.


Dit was 'n baie ... onbeplande.. en onverwagte iets, iets wat 'n mens moet raaksien om dit werklik te sien. En as jy dit sien, kyk 'n mens so maklik daarby verby.


Hierdie jaar, (2008) was die tweede keer dat ek en my suster saam die Kaap besoek het, en na aanleiding van ons vorige jaar se groot ekskursie en ete by die VA wanterkant se Ocean Basket het ons besluit om dit hierdie jaar weer te doen.


Ek was nogal moeg teen die tyd dat ons daar gekom het, my suster wou nie weer vanaf ons Hotel na die Waterkant loop nie. (Sy was dalk bang sy waai weg!) :-)


Terwyl ons oppad was na die ingang van die Ocean Basket, het ons iets merkwaardig gesien.


Daar kom 'n persoon op 'n rolstoel aan, en vanselfsprekend was dit nie iets in besonder nie, maar soos ek reeds gese het, baie keer moet 'n mens werklik kyk, om te kan sien. Met 'n beter kyk sal ons agterkom dat die man in die rolstoel, glad nie bene het nie.


Iemand stoot die jong man voort in sy stoel, en met die derde kyk sal ons sien dat die man ook nie bene het nie. My brein het vir 'n oomblik gaan staan, gestop om dinge te liaseer, en my tweede gedagtewereld het ook tot 'n ruspouse oorgegaan. Sien jy werklik wat jy sien? Ja word dit beaam deur Karin, "Sien jy!, Se dankie ne, se dankie"


Ek kon nog nie dankie se nie, nog nie, die oomblik was te groot. My verstand hervat sy werksaamhede en my tweedegedagtegang skop in. Vrae wremel by my op, en ek kan dit nie keer nie:


Hoe eet die man?

Hoe drink die man 'n kannetjie koeldrank?

Hoe maak die man 'n lekkergoed oop?


Die suiglekker in my mond raak smaakloos.


Hoe help die man homself in 'n badkamer?

Hoe trek hy aan?

Hoe...

Hoe...


Hoekom Here?


Daar is 'n man wat die man in sy rystoel rondstoot... Is die man sy arms en bene?


Dadelik laat dit my dink en vra vrae...


Sal ek bereid wees om vir iemand anders sy of haar ledemaat te wees, nie net met tussenposes nie, en op sekere tye nie, nee maar vir altyd!


Christus het vir my, eenmaal twee arms kom leen, 'n sy en twee voete, daarby sy rug ook, saam met sy gesig, die leen van sy liggaam was nie net vir my nie maar vir almal.


Het ek daardie gesindheid? Nee, ek is jammer Here help my ook in my onwilligheid.


Ek het verder gedink, en my tweede gedagtegan het vir my gese dat 'n mens partykeer ook anders na die dinge van die lewe moet kyk?, en 'n tweede vraag het by my opgekom: Hoe gebreklik is ek werklik? Is ek gebreklik vir die wereld? Laat ek die Heilige Gees toe om my werklik in elke aspek van my lewe te lei? Wil ek dit wraagtig he?


Die antwoord ek dink vir elke mens is 'n nee, want die gees stry teen die dinge van die vlees, en ek verloor die stryd soms omdat ek my eie hande op my eie rolstoel se wiele vasslaan instede daarvan om die Heilige Gees op die handvatsels van my rolstoel te vertrou.


Here help my om my hande van die wiele af te hou, waai en werk deur my.


More vertel ek julle van "ouma Elsie"





Friday, December 19, 2008


Vandag het tot 'n einde gekom en as ek moet reflekteer was dit 'n baie geseende dag gewees. (Tot ek nie leer om die Alt+Syfer vir spesiale karakters op my skootrekenaar te maak nie sal my letter sonder tekens moet klaarkom) Ek kan nie kla nie, ek druf nie kla nie, en ek mog nie kla nie. God is groot en goed vir my!


Ek het begin om twee boeke te lees, beide handel oor dieselfde onderwerp. Sodra ek klaar is sal ek meer inligting oor die twee boeke gee. Wat ek wel kan se is dat dit twee boeke is met 'n onderwerp wat na aan elke mens se hart le, so ook myne, en in besonder ook!


Dit is wonderlik om te dink dat ek huidig my tyd kan spandeer saam met mense wat self so 'n impak op ander mense se lewens het. Dit is genade en ingrype van Bo dat ek ook deel kan wees van hulle lewenskringe.


Hier waar ek sit mis ek nogal my familie, ek wonder hoe dit met die ou kleintjies gaan en wanneer die derde entetjie haar verskyning gaan maak? Dit is so 'n wonder om te weet dat sy ook in Christus se raadsplan is. Ek mis ook my aanneemfamilie, en wonder hoe dit met hulle gaan. (Meer oor die spesiale familie in my lewe volg later)
(Die foto saam met hierdie gedeelte is die uitsig vanaf die huis waar ek tuisgaan tydens my vakansie in vleesbaai.) Om uit te kyk na God se skepping en elke deel van Sy handewerk in die natuur te aanskou is werklik 'n voorreg, en bring die vraag by my op: Wat is die mens dat U aan hom dink...
Ek leer soveel dinge en word blootgestel aan soveel aspekte van die lewe, ek kon nie vir 'n beter voorbeeld vra nie.


Ek beplan om more oor iets te skryf wat met my gebeur het toe ek en my suster onlangs in die Kaap was, dit was een van daardie dink oomblike in my lewe.... Een wat my tot meer as net dink gelei het... Een wat my noodsaak om daaroor te reflekteer, metakongisie te hou en dan daaroor te skryf.
Ek bid dat Christus vanaand op 'n besondere wyse Homself aan my sal openbaar.
Dankie Here vir vandag!


En toe was dit die eerste dag!


Wel nou ja!


So gebeur dit seker, elke mens begin, registreer en siedaar, daar sit jy ook met jou eie gedagteplekkie in die kuberruimwereld (kappie volg later :))


Dit is soos julle kan aflei is die my heel eerste beplakking van 'n gedagte op die groot elektroniese spinerak!


Een van die vrae wat ek my moes afvrae is hoekom? Hoekom blog, en as jy blog wat gaan jy doen, wat gaan jy daar neersit?


Die vraag is seker, hoe diep gaan jy gaan?

En wat gaan jy als aan die mense vertel.


My uitgangspunt oor baie dinge in die lewe is dit: Ek is 'n nietige skepsel van die Almagtige Drie-enige skepper, die begin en die einde en die waaragtige voorsetting van my ganse bestaan!

As ek dus aanvaar dat ek Sy skepsel is dan moet ek kreatief wees aangesien die Vader kreatief is, en Hy my op 'n kreatiewe wyse geskape het.


Baie keer in 'n mens se lewe gebeur daar dinge wat 'n mens noodsaak om daaroor te reflekteer en neer te skryf. Soveel dinge gaan by ons verby sonder dat ons nabetragtend daaroor dink, sonder dat ons Christus se hand daarin sien.


Dit is my gebed dat hierdie Blog my sal noodsaak om Christus se hand en die Heilige Gees se uitwerking op my lewe raak te sien.


Laat die woorde rol..